SCROL

Sunday, October 9, 2016

சிறுகதைச் சித்தன்

சிறுகதைச் சித்தன்

மரணத்தின் காலடி ஓசை அண்மையில் கேட்கிறது என்பதை அறிந்தும் ஆனால் அது 13 நாட்களின் தூரத்தில்தான் நிலைகொண்டிருக்கிறது என்பதை அறியாமலும் தமிழ்ச் சமூகத்துக்குத் தன் கசப்பான ஆனால் கர்வமான விண்ணப்பத்தை முன்வைக்கிறார் புதுமைப்பித்தன்:""தமிழ்நாட்டுக்கு நான் செய்த சேவை தகுதியானது; மறுக்க முடியாதது. ஆனால் நான் இன்று சாகக் கிடக்கிறேன்; வறுமையில் சாகக் கிடக்கிறேன். எனவே என்னுடைய தமிழ்நாட்டாரைப் பார்த்து நீங்கள் எனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்று கேட்க எனக்கு உரிமையுண்டு''உயிர் வாழ்ந்த 42 ஆண்டுகளும் கல்லீரல் வரைக்கும் கசப்பையே தந்த இந்தச் சமூகம் கடைசி 13 நாட்களில் எவ்வளவு அள்ளிக் கொடுத்திருக்கப்போகிறது என்பதை உய்த்துணரப் பாதிப் பகுத்தறிவே போதுமானது.1948 ஜூன் 30 நள்ளிரவில் திருவனந்தபுரத்தில் இறந்து போனார்; ஜூலை 1 எரியுண்டார். எலும்பையும் அந்த எலும்பை மூடிவைத்திருந்த சதையில்லாத தோலையும் வறுமை காசநோய் என்ற இரண்டும் முன்பே தின்று முடித்திருந்ததால், எரிகாட்டில் ஏமாற்றமடைந்திருக்கக்கூடும்தின்பதற்கு மாமிசமில்லாத தீ.எவன் தமிழ்ச் செவ்வியற் சிறுகதையின் முழு முதல்வன் என்று மூளைக் கொழுப்புள்ளவர்களாலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டவனோ - தமிழ் உரைநடையைக் கலைக்கருவியாய் வார்த்தவன் எவனோ - தமிழ்ச் சாதியின் வாழ்வின் மீது இருநூறு ஆண்டுகளாய் மேய்ந்து கொண்டிருந்த சீலைப்பேன்களைத் தன் பேனா முள்ளில் குத்தியவன் எவனோ - அவன் -அந்தப்புதுமைப்பித்தன் வாழ்வின் கசப்பு தொண்டையில் விக்கிச் செத்துப் போனான்.ஆனால் அந்த வறுமை குறித்து வாழ்வின் கடைசி நாட்களில் தவிர அவர் கவலையுற்றாரில்லை. எந்த வறுமை அவரைச் சாகடித்ததோ அதுதான் அவர் செய்த கலை. கலைக் கருவுக்கு உயிர்த்திரவம் சுமந்தோடிய தொப்பூழ்க்கொடியே அந்த வறுமைதான். வறுமை என்பது எந்தக் கலைஞனுக்கும் ஏற்புடையதன்று. ஆனால் தனதுவறுமையை சமூக வறுமையாய்க்கண்டு எதிர்த்தாடியவன்தான் இலக்கியம் செய்திருக்கிறான். அடுப்புச் சாம்பலில் படுத்திருந்த பூனைகளும் "இல்லி தூர்ந்த பொல்லா வறுமுலை'களும் "கையதுகொண்டு மெய்யது பொத்தி'க் கிடந்த கையறு நிலைகளுமே இலக்கியத்தின் ஊற்றுக் கண்களாய் இருந்திருக்கின்றன.ஏதோ வறுமை என்பது எழுத்தாளனுக்கு மட்டுமான ஏகபோக உரிமை என்று கழிவிரக்கம் கொள்வது சரியன்று. சமூகத்தின் மீது வறுமை திணிக்கப்படுகிறது. அதில் எழுத்தாளனும் இருந்து தொலைக்கிறான். வறுமை ஏழையின் வாழ்வில் சாபமாகிறது. எழுத்தாளன் வாழ்வில் சாகசமாகிறது. வறுமையை சாகசமாக்கிய மகாகலைஞன் புதுமைப்பித்தன். வறுமைதான் எழுத்துக்கு வசதி என்பதற்குப் புதுமைப்பித்தனின் வாக்குமூலமே சாட்சி.""வெங்கம்பட்டிகளாக இருந்தால்தான் எதைப்பற்றியும் எவனைப்பற்றியும் தயை தாட்சண்யமில்லாமல் எழுதலாம். சொத்து சுகமென்று வந்துவிட்டால் போலிகௌரவமும் வந்துவிடும். அதற்குப் பிறகு நேர்மையான இலக்கியச் சேவை செய்ய முடியாது. இப்போது என்னைத் தாக்கினாலும் கவலையில்லை. வழக்குப் போட்டால்கூட முந்தி வேட்டியை முன்னால் விரித்து மல்லாந்துவிடலாம்''. புதுமைப்பித்தனைப் பொறுத்தவரையில் சொத்து என்பது தளை; வறுமையே விடுதலை. அப்படியாயின் சாகக் கிடக்கையில் நிதிகேட்டதை நியாயப்படுத்த முடியுமா என்று கேட்கலாம். முடியும். அவர் சாகக் கிடக்கையில் நிதி கேட்டது உடல் தேவை. ஆனால் வறுமைதான் எழுத்தின் உயிர்த்தேவை; கலைத்தேவை. அதற்காக வறுமையை நியாயப்படுத்த முடியாது.""எமக்குத் தொழில் எழுத்து'' என்பது ஒரு படைப்பாளியின் துணிச்சல் அல்லது தியாகம் என்றே கொள்ளப்பட வேண்டும். சமூக வெளியில் எழுத்து என்பது எப்போதுமே ஒரு கலைப்பொருளே தவிர விலைப் பொருள் அன்று. சந்தைக்கு ஒரு மொழியுண்டு; ஆனால் மொழிக்குச்சந்தையில்லை. இலக்கியத்தின் காலப்பெருவெளியில் ஒரு நிறுவனம் சார்ந்தே எழுத்து சந்தைப் படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. மன்னன் - மதம் - அரசு - குடும்பம் - குழுமம் போன்ற அதிகாரமையங்களைச் சார்ந்தே மொழி சந்தைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அந்தச் சந்தை கிடைக்காதவனுக்கும், சந்தை கிடைத்தும் சரியான விலை கிடைக்காதவனுக்கும் சரக்கு தங்கள் நுகர்வுத்தரத்தில் இல்லை என்று நிராகரிக்கப்பட்டவனுக்கும் அந்த அதிகார மையங்கள் வறுமையையே பரிசாய் வழங்கியிருக்கின்றன. அந்த அதிகார மையங்களை மீறியதும் சிதைக்கப் பார்த்ததும்தான் புதுமைப்பித்தன் எழுத்து.நம்பிக்கை வறட்சிக்கு மத்தியில் "நமத்து'ப்போன விழுமியங்களை கேலிக்கும் கேள்விக்கும் உள்ளாக்குதல் என்ற உட்சரடு புதுமைப்பித்தன் எழுத்துக்களில் ஊடாடி ஓடுகிறது. அந்தக் கதைவெளியில் பொடிநடைபோனால் சமூக நிறுவனங்களை அசைக்கும் அரவம் ஆங்காங்கே கேட்கிறது.""சூடா, ஸ்ட்ராங்கா இரண்டு கப் காப்பி!'' என்று தலையை உலுக்கினார் கந்த சாமிப்பிள்ளை. ""தமிழை மறந்துவிடாதே. இரண்டு கப் "காப்பிகள்' என்று சொல்''என்றார் கடவுள். ""அப்படி அல்ல; இரண்டு கப்கள் காப்பி என்று சொல்ல வேண்டும்'' என்று தமிழ்க்கொடி நாட்டினார் பிள்ளை''."கடவுளும் கந்தசாமிப்பிள்ளையும்' என்ற இந்தக் கதையாடலில் ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய்களை அல்ல இரண்டு மா மரங்களையே அடித்திருக்கிறார் புதுமைப்பித்தன்.மனிதன் மண்டியிடுவது மதத்துக்கு. அவன் கைகூப்பிக் கிடப்பது கடவுள் என்ற அருவ உருவத்துக்கு. உலகத்தையே வெல்லுகிற மனிதனையும் கடைசியில் வெல்லுகிறவர் கடவுள் என்பது ஐதீகம். காலங்காலமாக வெல்லப்படாத கடவுளைக் காப்பிக் கடையில் வெல்கிறார் புதுமைப்பித்தன். "கள்' என்ற பன்மை விகுதியைக் காப்பியிலிருந்து கப்புக்கு இடம்மாற்றிக் கடவுளைத் தோற்கடித்து மதவழிப்பட்ட அதிகார மையத்தைத் தகர்த்துத் தரைக்கிழுக்கிறார்; மற்றும் "கடவுளிடமிருந்து விடுதலை' என்ற மனிதனின் தீராத ஆசையைத் தீர்த்து வைக்கிறார்."கழுத்தில் ஒரு கறுப்புக் கயிறு. வாழ்க்கைத் தொழுவின் அறிகுறி' என்று (பொன்னகரம்) அம்மாளுவைச் சுட்டுகிறதுபோது திருமணம் என்ற நிறுவனத்தை எள்ளி நகையாடி எள்ளிறைக்கிறார்.""நான் பரத்தையன்று; நான் ஒரு பெண். இயற்கையின் தேவையை நாடுகிறேன்'' (வாடாமல்லிகை) என்று பேசும் பிராமண விதவை சரசுவை விரும்பியோ விரும்பாமலோ சாகடித்து சமூக மரபுகள் என்ற மூடநெறிகள் மீது கண்ணீர்த் துளிகளால் கல்லெறிகிறார்.""பிள்ளைமாருன்னா என்ன? கொம்பு முளைச்சிருக்கா. மனுசனக் கட்டிப்போட்டு அடிக்கதுன்னா நாய அநியாயமில்லியா. இன்னிக்கு சிரிக்கிறவுஹ நாளக்கி வாரதயும் நெனச்சுப் பாக்கணும்'' (நாசகாரக்கும்பல்) என்று நாவிதன் மருதப்பனைப் பேசவிட்டு நிலப்பிரபுத்துவத்தை உள்ளடங்கிய குரலில் எச்சரிக்கிறார்.நாற்பத்திரண்டு ஆண்டுகால வாழ்வின் வழியெங்கும் கசப்புகளையும் ஏமாற்றங்களையும் - வறுமையையும் - வியாதிகளையும் விழுங்கியவர் தன் எழுத்தில் பொய் நம்பிக்கையைப் புனைந்துவைக்க முடியவில்லை. ஆனால் விஷச் செடிகளைத் தின்றாலும் வெள்ளாட்டுப்பாலில் விஷமில்லை என்பது மாதிரி அவர் வாழ்வில் தின்ற விஷம் எழுத்தில் இறங்கவில்லை. அது புரதமாகிவிட்டது.இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் காலப் பதிவாளன் மற்றும் கலைப்பதிவாளன் என்று புதுமைப்பித்தனைச் சொல்லலாம்.உலகப் போர்கள் - உலகப் பொருளாதாரப் பின்னடைவு - பூமியை வஞ்சித்த வானம் - மக்களை வஞ்சித்த வர்ணபேதம் - அந்நிய ஆட்சி - அடிமை வாழ்வு போன்றவற்றால் முகம் கிழிந்து நெஞ்சுடைந்து கிடந்த சமூகத்தின் அழுக்கை - அவலத்தை - மனச்சிதைவைத் தன் நூறுகதைகளால் பேரோவியம் தீட்டிய பெருங்கலைஞன் என்று புதுமைப்பித்தனைச் சொல்லமுடியும்.எந்தச் சித்தாந்தத்திலும் அவர் தன்னை முன்னிறுத்திக் கொள்ளவில்லை என்பது அவர் மீது வீசப்படும் விமர்சனங்களுள் ஒன்று. "வாழ்வு தராத சுதந்திரத்தை என் கதைகளில் அனுபவிக்கிறேன். அதனால் சித்தாந்தம் எதிலும் சிக்கிக்கொள்ள மாட்டேன்' என்று அவர் கருதிக்கொண்டாரோ என்று கருதவேண்டியிருக்கிறது.புதுமைப்பித்தன் மீது முன்வைக்கப்படும் இடதுசாரிகளின் தீவிர விமர்சனங்களை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகும்கூட அவர் ஒரு கனத்த கதைசொல்லியாய் மிச்சப்படுகிறார்.""ஷேக்ஸ்பியர் பற்றியும் ஹோமர் பற்றியும் டாந்தே பற்றியும் டால்ஸ்டாய் பற்றியும் மகாபாரதம் பற்றியும் சொல்வதுபோல புதுமைப்பித்தனைப் பற்றியும் சொல்ல முடிகிறது'' - வாழ்த்துவதில் வார்த்தைக் கருமியான க.நா.சு இப்படி விதந்தோதுவது புதுமைப்பித்தனோடு நேர்ந்த பழக்கத்தால் அன்று: "கலை உய்ய இலக்கியம் ஓங்க வந்தவர்' என்று புதுமைப்பித்தன்மீது அவர்கொண்ட நகர்த்த முடியாத நம்பிக்கையே காரணமாயிருக்கலாம்.புதுமைப்பித்தன் இப்படிக் கொண்டாடப்படுவதற்குக் காரணம், நெல்லைத் தமிழ் தந்த மரபறிவு - ஆங்கில இலக்கியத்தின் கூட்டறிவு - பத்திரிகை உலகம் தந்த உலகறிவு - வாழ்வின் வலிகள் தந்த பட்டறிவு மற்றும் தன் உண்மையறிவு என்ற கலவையாய் இருக்கலாம்.தன் மகன் விருத்தாசலத்தை வக்கீலாக்க அல்லது வாழ்க்கைக்கு ஆக்க ஆங்கிலக் கல்வி ஊட்டினார் தாசில்தார் சொக்கலிங்கம் பிள்ளை. அந்த ஆங்கிலக் கல்வி மடைமாற்றமுற்று இலக்கியப் பயிர் செழிக்கவே உதவியது.தாமஸ் ஹார்டி - எமிலி ஜோலா - டி.எஸ் எலியட் - ஹென்றி மில்லர் - டபிள்யூ.எச்.ஆடன் - லூயி மக்னீஷ் - வி.எஸ்.பிரிச்செட் முதலியோரின் ஆங்கிலப் படைப்புகளால் கலையுருவம் கைவரப்பெற்றாலும், கம்பராமாயணம் - குறவஞ்சி - பள்ளு - பிரபந்தங்களில் பெற்ற ஊட்டம்தான் புதுமைப்பித்தனின் கதைமொழியை உயர்த்திப் பிடிக்கிறது. தமிழ்நாட்டு மண்ணையும் மனசையும் பிசைந்த தமிழ்தான் இலக்கிய ஒய்யாரத்தை ஏற்படுத்துகிறது.அங்கயற்கண்ணி மணியூசல் ஆடுவதை "அன்று இரவு' கதையில் இப்படி எழுதுகிறார் புதுமைப்பித்தன்:""மதுரை மூதூரின் கர்ப்பக்கிருகத்திலே மணியூசலிலே கருங்குயில் ஒன்று உந்தி ஆடிக்கொண்டிருந்தது. விளக்கற்ற வெளிச்சத்திலே புலன்களுக்கு எட்டாத ஒளிப்பிரவாகத்திலே மணியூசல் விசையோடு ஆடியது. அளகச் சுருள் புலன் உணர்வு நுகரும் இருட்டுடன் இருட்டாகப் புரள, கால் விசைத்து உந்திச் சுழி குழிந்து அலைபோல உகள, கொங்கைகள் பூரித்து விம்மிக் குலுங்க, அன்னை மணியூசல் ஆடினாள்''திருக்குற்றாலத்தில் "இரு கொங்கை கொடும்பகை வென்றனம் என்று குழைந்து குழைந்தா'டிய வசந்த சௌந்தரியோடு பந்து பயின்றவன் மட்டுமே உரைநடைக்கு இப்படி ஓர் ஒயில் ஊட்டமுடியும்.அந்தக் கவிதைப் பரிச்சயம்தான் பாரதியார் பாடலையே திருத்தி எழுதுகிற கிருத்திரியத்தை அல்லது தைரியத்தைத் தந்திருக்கிறது புதுமைப்பித்தனுக்கு.

""சோலைப் பறவையெல்லாம்

No comments:

Post a Comment